Grzegorz Lorek

Niepokorni w Moszczenicy W roku 1953, już po zakończeniu II wojny światowej, wojna domowa, bo tym de facto była walka pomiędzy podziemiem niepodległościowym a komunistycznymi renegatami, straciła na intensywności, co nie znaczy, że wszyscy pogodzili się z narzuconym Polakom opresyjnym systemem politycznym. Mimo gróźb represji ze strony władz był to czas największego nasilenia działań Polaków. W wielu miejscach Polski próbowano się organizować, aby w dostępny sposób okazywać niezadowolenie z czerwonych porządków i obecności w kraju ˝sojuszniczej˝ Armii Czerwonej. W leżącej opodal Piotrkowa Moszczenicy trzy uczennice od roku 1951 bardzo nieśmiało prowadziły działalność, którą można porównać do małego sabotażu prowadzonego w czasie wojny przeciwko Niemcom. Jadwiga Kaźmierczak, Teresa Linek i Irena Rękorajska wspierane były przez Zbigniewa, brata Jadwigi. Ich działania wynikające z potrzeby serca inspirowane były przez audycje zakazanej rozgłośni, najprawdopodobniej ˝Głosu Ameryki˝. Kiedy dziewczynki były uczennicami ostatnich klas szkoły powszechnej, przygotowały gazetkę, która ośmieszała ówczesne władze. Powiesiły ją w uczęszczanym miejscu w Moszczenicy, jednak przestraszyły się i po kilku godzinach zdecydowały się ją zdjąć. W roku 1953, kiedy chodziły już do szkoły średniej, założyły organizację ˝Biały Orzeł˝, do której oprócz nich należało jeszcze kilkanaście młodych osób z Moszczenicy i okolic. 22 lipca 1953 r. oplakatowali oni antysowieckimi ulotkami Moszczenicę. Niestety UB bardzo szybko wpadło na trop moszczenickiego ˝Białego Orła˝. Jego członkowie zostali aresztowani i skazani na kilkuletnie wyroki. Trzy główne założycielki spędziły w więzieniu od 1,5 do 2,5 roku. Co ciekawe, WPR w Łodzi uznała, że wyrok dla Jadwigi Kaźmierczak, której ojciec był przedwojennym policjantem, jest za niski i został zwiększony do 5 lat. Wszystkie wyroki zostały unieważnione w 1991 roku. Mała historia. Losy trzech dziewcząt, o których trzeba pamiętać. «